Loading...

Pensionado's onderweg ~ reisverslagen en campinginformatie


Blog

15 december 2015 – dagje Rotterdam

Bij Blokker een voordelig treinkaartje gekocht. Je neemt je dan van alles voor, maar als je niet oplet is het kaartje al weer verlopen. Tot we op het idee kwamen om naar de nieuwe Markthal in Rotterdam te gaan, een ontwerp van het architectenbureau MVRVD. Het is een woon- winkelgebouw met inpandige markthal. Naast een markthal telt het gebouw 225 appartementen, 4600 m2 winkelruimte, 1600 m2 horeca en een parkeergarage voor meer dan 1000 auto’s. Prachtig, je moet het gezien hebben. De binnengevel is bekleed met een 11000 m2 groot kunstwerk van Arno Coenen, getiteld Hoorn des Overvloeds. Vlak in de buurt zijn in begin 80-er jaren door architect Piet Blom de bekende Kubuswoningen gebouwd, oorspronkelijk bekend als ‘Paalwoningen’. Het zijn er 38 in totaal. Half 70-er jaren zijn dergelijke woningen gebouwd in Helmond. Een paar dagen geleden toonde onze kleinzoon Robin (5 jaar) zijn visie op eigentijdse architectuur.

foto linksboven en rechtsboven: de Markthal; linksonder: Paalwoningen van architect Piet Blom; rechtsonder: maquette van Robin Brands

25 januari 2016 – fietsen langs het Valleikanaal

De Bisschop Davidsgrift vormt nu de verbinding tussen de Nederrijn, aan de voet van de Grebbeberg bij Rhenen en het Eemmeer. Het eerste stuk van het kanaal is gegraven in 1483 – 1481 onder leiding van Bisschop David van Bourgondië. Doel was de ontginning van de veengebieden (turfwinning) ten noorden van Rhenen. Oorspronkelijk liep het kanaal tot het huidige Veenendaal, voorheen de Rhenense Venen genoemd. De aanleg verliep aanvankelijk moeizaam wegens grensconflicten met de hertog van Gelre (Gelderland). In de zestiende eeuw werd het kanaal verbonden met verschillende rivieren, tot er een doorgaande verbinding met de Eem ontstond. In de afgelopen jaren is er langs het Valleikanaal, zoals het nu heet, een fietspad aangelegd, waarlangs je heerlijk kunt fietsen van Veenendaal naar de Grebbe. Dat hebben we vandaag gedaan, op de warmste 25 januari ooit gemeten. Het voelde als lente. Toen we via wat omwegen weer thuiskwamen, stond er 24 kilometer op de teller.

foto rechtsboven: in de verte de beboste helling van de Utrechtse Heuvelrug

27 januari 2016 – rondje bos

‘Rondje bos’, zo noemen we het fietstochtje van ongeveer 15 kilometer uit en thuis door het Prattenburgse bos. Het traject is voor ons beiden overbekend. We zijn er als kinderen als het ware mee opgegroeid. Na in verschillende handen te zijn geweest komt het landgoed Prattenburg, in 1694 in het bezit van Jacob van Wijck, kanunnik van St. Marie te Utrecht. Hij laat het twee jaar later achter aan zijn neef mr. Anthony van Asch van Wijck, raad, schepen en burgemeester van Utrecht. Een nazaat woont hier nog steeds met zijn vrouw. Alhoewel het een productiebos is biedt het een gevarieerde aanblik door de afwisseling van loof- en naaldhout. Halverwege ons tochtje kwamen we langs het natuurgebied Egelmeer. Het laaggelegen heidegebied op de Amerongse Berg heeft een natte heidevegetatie. Het gebied is omgeven met bos en heide en werd door de Romeinen het Aegil Marum genoemd. Toen de 30 cm diep liggende komvormige laag keileem in de 19e eeuw werd doorbroken liep het oude ven leeg.

foto linksboven: grondwatermeter bij het Egelmeer; grote foto onder: heideveld bij het Egelmeer

Doordat de waterstand in deze ‘schotel’ veel hoger is dan de grondwaterstand ernaast, blijft het gebied drassig. Op de grondwatermeter bij het Egelmeer kan de hoogte van het grondwater worden afgelezen. Het beleid van Staatsbosbeheer is erop gericht om verschillende bestaande kleine heidegebiedjes met elkaar te verbinden. Zo kunnen dieren als zandhagedis, de levendbarende hagedis en de hazelworm zich van het ene naar de andere stuk heide verplaatsen. Door het herstellen van de open ruimte rond het Egelmeer wordt een verbinding gelegd met de heideterreinen langs de Slaperdijk liggen. Hierdoor ontstaat een heidegebied van bijna 10 hectare.

foto rechtsonder: kasteel Prattenburg

30 januari 2016 – Huis Doorn, de laatste Duitse keizer

Het is zo dichtbij, maar we waren er nog nooit geweest: Huis Doorn, de verblijfplaats van de laatste Duitse keizer. Keizer Wilhelm II vluchtte na WO I, naar het neutrale Nederland. De eerste 2 jaren was hij te gast in kasteel Amerongen, waarna hij samen met zijn vrouw Augusta Viktoria en hun gevolg naar Doorn verhuisde. Een jaar na het overlijden van zijn vrouw hertrouwde hij met de weduwe prinses Hermine von Schönaich-Carolath, met wie hij geen kinderen kreeg. Wilhelm overleed in 1941 aan de gevolgen van longembolie. Hij was een echte Pruis, een stramme soldaat die, heel Spartaans, op een paardenzadel achter zijn schrijfbureau zat. De adjudant van de keizer was Sigurd von Ilsemann, die na de dood van zijn vorst op het landgoed bleef wonen, dit op verzoek van de kroonprins, zoon van de keizer. Von Ilsemann heeft weinig plezier beleefd van zijn jaren met de keizer, zo blijkt uit zijn dagboek. ‘Nee, veel plezier geeft het me zeker niet om tien jaar lang elke keer maar weer hout te hakken, hooien en bloemen te plukken of te besproeien.’ In 1952 maakt Von Ilsemann in het poortgebouw van Huis Doorn een einde aan zijn leven.

linksboven: de keizerlijke slaapkamer; rechtsboven: de werkkamer met het paardenzadel; linksonder: Huis Doorn met daaromheen een mooi park; rechtsonder: het Poortgebouw

17 februari 2016 – Kwintelooyen

Veenendaal is misschien niet de mooiste plaats in de provincie Utrecht, maar we wonen wel in een mooie omgeving. Het dagrecreatieterrein Kwintelooyen ligt in de driehoek Rhenen – Veenendaal – Elst, op ongeveer een kwartier fietsen van ons huis. Kwintelooyen maakt deel uit van het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. Het ligt ingesloten tussen drie particuliere landgoederen: Prattenburg, de Dikkenberg en Remmerstein. Daaraan grenzend liggen de Stadsbossen van Rhenen en de Plantage Willem III, van Stichting Het Utrechts Landschap. Het gehele gebied strekt zich uit van de noordoever van de Rijn tot de Gelderse Vallei. Karakteristiek in het gebied zijn de diepe erosiedalen, de prehistorische grafheuvels, wallen, beukenlanen en de overgangen tussen heuvelrug en valleien. Opvallend is het grote hoogteverschil van vijftig meter op Kwintelooyen; van zeer nat (ven en moeras) naar droog (heidevelden). Via de uitgezette wandelroutes kom je op het hoogste punt van het terrein, waar je een prachtig uitzicht hebt over de Gelderse Vallei. Deze voormalige zandafgraving is gedeeltelijk ingericht voor recreatie. Hier vindt de bezoeker o.a. een tent-/caravanweide, een speelweide, toiletgebouw, picknicktafels en parkeerplaatsen. Op deze mooie winterse dag hebben we er heerlijk gewandeld.

Woensdag 28 september 2016 - Alblasserdam

Vandaag zijn we bij onze vrienden Coby en Rien geweest in Alblasserdam. We waren wat aan de vroege kant, zodat er tijd was om een paar opnamen te maken van de molens van Kinderdijk. Een groot deel van Nederland ligt tot ongeveer 7 meter onder zeeniveau. Nederlanders merken hier niets van. Vernuftig watermanagement, bestaande uit onder andere dijken, duinen, stuwen, sluizen, molens en gemalen, zorgt hiervoor. Zelfs bij springvloed blijven de Nederlandse voeten droog, en dat is maar goed ook… Het meest belangwekkende aspect van UNESCO Werelderfgoed Kinderdijk is ongetwijfeld de unieke verzameling van 19 authentieke windmolens uit de 18e eeuw die wereldwijd als Nederlands icoon worden beschouwd. Vlakbij het huis van onze vrienden konden we deze foto maken.

donderdag 29 september 2016 - omgeving Veenendaal

Er zijn vast wel mooiere dorpen dan Veenendaal. Maar Heinie en ik zijn hier opgegroeid en we ontdekken nog steeds mooie plekjes rond ons dorp. Zoals het in 1866 gegraven Omleidingskanaal, dat deel uitmaakte van de Grebbelinie, waarbij ook de Bisschop Davidsgrift (nu Valleikanaal) werd verbreed. De plannen werden ontwikkeld en uitgevoerd onder beheer van het Domein van Oorlog.

links: Omleidingskanaal; rechts: Bisschop Davidsgrift

 

zondag 23 oktober 2016 - herfst

Het was vandaag een mooie zonnige herfstdag, heerlijk om een wandeling te maken in het Prattenburgse bos. Op nog geen kilometer afstand van ons huis zitten we middenin de prachtige natuur. Er is een wandelroute uitgezet langs de mooiste delen van het bos, dat haar oorsprong kent in de 19e eeuw. Het wordt gekenmerkt door indrukwekkende lanen, veelal omzoomd met eeuwenoude beuken. Dankzij het feit dat de houtproductie hier ook van belang is, tref je hier een grote verscheidenheid van boomsoorten aan: de grove den, zomereik, Amerikaanse eik, berk, douglas en Japanse lariks. Die grote variatie trekt tal van verschillende dieren aan.

foto's linksboven: het begin va de wandelroute; rechtsboven: merkwaardige paddestoel; linksonder: spel van zonlicht en schaduw; rechtsonder: Ursulahoeve - voormalige boerderij, maar nu een heel aantrekkelijke woning

maandaag 31 oktober 2016 - beleef de herfst

Met schoonzus Akkie, die een paar dagen bij ons logeert, gaan we vanmorgen wandelen bij Kwintelooyen en in het natuurgebied Blauwe Kamer, dat wordt beheerd door Het Utrechts Landschap. Je kunt natuurlijk niet binnen blijven zitten, terwijl de zon volop schijnt, waardoor de herfstkleuren extra glans krijgen. Kwintelooyen is al eerder beschreven. De Blauwe Kamer ligt aan de voet van de Grebbeberg, bij Rhenen. In dit natuurgebied heeft het water van de Nederrijn vrij spel. Hierdoor is de natuur er voortdurend in beweging. De Blauwe Kamer is een paradijs voor vogelliefhebbers. De vogelkijkhut biedt uitzicht over het vogelrustgebied. Regelmatig laten lepelaars, zilverreigers en aalscholvers zich zien. Wie geluk heeft, kan zelfs een visarend voor de lens krijgen. Dat geluk hadden we niet, maar we zagen wel een heleboel mussen.

bovenste foto's: Kwintelooyen; onderste foto's: Blauwe Kamer

Zondag 22 januari 2017 - Nationaal Park De Hoge Veluwe

Vandaag was het (alweer!) een prachtige winterdag. Één van de mooiste plekjes, hier niet ver vandaan, is het Nationaal Park de Hoge Veluwe. We hebben een jaarkaart en gaan hier dan ook vaak naartoe. In dit park staat het belangrijkste museum van buiten de Randstad: het Kröller Müller. Hier vind je o.a. de één na grootste Van Goghverzameling ter wereld. Daarnaast zie je er topstukken van moderne meesters als Claude Monet, Georges Seurat, Pablo Picasso en Piet Mondriaan. In één van de grootste beeldentuinen van Europa staan ruim 160 sculpturen van beeldbepalende kunstenaars, van Aristide Maillol tot Jean Dubuffet, van Marta Pan tot Pierre Huyghe. Maar vandaag bewonderen we de prachtige natuur en genieten van de heerlijke frisheid van de winterdag.

Het Jachthuis Sint Hubertus, het voormalige buitenverblijf van het echtpaar Kröller-Müller, is één van de belangrijkste gebouwen van Nederland. Het Jachthuis is ontworpen door de beroemde architect Hendrikus Petrus Berlage (1856-1934). Wij wandelen rond de vijver in het fraai aangelegde park. Er is een ijsbaantje aangelegd, maar blijkbaar is het ijs niet betrouwbaar, want er zijn geen schaatsers.

Vrijdag 7 april 2017 – kasteel Renswoude

Het kasteel Renswoude ligt op een kwartier rijden van Veenendaal en op deze lentemiddag wandelen we in het bijbehorende- en vrij toegankelijke park. Het kasteel, zoals we dat nu kennen, is in de zeventiende eeuw gebouwd op fundamenten van, naar men aanneemt, een gebouw dat daar in de middeleeuwen al stond. Het is een rijksmonument, ontworpen door de architecten Ghijsbert Theunisz. van Vianen en Peter Jansz. Van Cooten in Hollands-klassicistische stijl. Na een grondige renovatie van 1965 – 1976 is het door een uitslaande brand in 1985 voor een deel verwoest. Het kasteelpark werd gelijktijdig met de bouw van het kasteel aangelegd, maar kreeg in het begin van de achttiende eeuw een Frans-classicistisch aanzien. Begin van de 19e eeuw werd met behoud van zekere classicistische elementen het park heraangelegd in de landschapsstijl van J.D. Zocher sr.

 

Maandag 17 april 2017 - de Betuwe in bloei

Ondanks het koude weer rijden we een rondje door de Betuwe. Dit gebied tussen Nederrijn en Waal is in deze tijd vooral in trek vanwege de bloesem van kersen- en appelbomen. De perenbomen bloeien wat later. Er zijn talloze routes uitgezet voor fietsers, wandelaars, motorrijders en automobilisten, vanaf verschillende vertrekpunten. Wij kiezen voor improvisatie en rijden door de knusse dorpen Lienden, Ommeren, Ingen, Maurik, Rijswijk en Ravenswaaij weer terug. Aardige dorpen met soms heel oude kerken in een bouwstijl die karakteristiek is voor deze streek. We genieten van de bloeiende bomen en lammetjes in de wei.

Donderdag 6 juli 2017 - Fort aan de Buurtsteeg

Op de grens van Ede, Renswoude en Veenendaal ligt het grootste fort van de Grebbelinie: het Fort aan de Buurtsteeg, aangelegd in 1786. Het is een aarden vesting, omgeven door natte grachten. Het fort bewaakte de belangrijke toegangsweg Arnhem-Ede-Utrecht naar het westen en moest voorkomen dat de vijand de Emminkhuizerberg zou bereiken. Het bood ruimte aan 350 militairen en ca. 20 kanonnen. Vanaf 1843 bewaakte het fort ook de spoorlijn Utrecht-Arnhem. In 1940 maakte het fort deel uit van de Valleistelling. Enige honderden soldaten van het 10e Regiment Infanterie bemanden loopgraven en kazematten. Pantserafweergeschut tegen tanks werd opgesteld in betonnen onderkomens. Tijdens de meidagen van 1940 kwamen de stellingen onder vuur te liggen van de Duitse artillerie. Duitse infanterie slaagde er niet in om het fort te bereiken door hevige weerstand in de voorposten bij Ederveen en De Klomp. Vanaf oktober 1944 werd het Fort aan de Buurtsteeg een steunpunt in de Duitse Pantherstellung waarmee de geallieerde opmars moest worden gestuit. Na de oorlog kwam het in verval, maar een deel van het fort, aan de noordkant van de spoorlijn, is inmiddels helemaal gerenoveerd. Onlangs is het geheel nieuwe bezoekerscentrum geopend door mr. Pieter van Vollenhoven. Het is een bezoek meer dan waard. Van hieruit zijn interessante wandel- en fietsroutes uitgezet.

Zondag 13 augustus 2017 - fietstochtje naar Rhenen via het Valleikanaal

Het is een heel geliefde route, fietsen langs het Valleikanaal. We fietsen richting Rhenen tot aan de sluis, waar het kanaal is afgetakt van de Neder-Rijn. Vandaar gaan we dan via het landelijke dorpje Achterberg weer terug naar Veenendaal. Het verveelt nooit, hoe vaak je hier ook fietst. Vooral het laatste gedeelte is erg mooi, met het uitzicht op het glooiende gebied dat de uitloper vormt van de Utrechtse Heuvelrug, dichtbij de Grebbeberg. Het ligt ongeveer achter Ouwejands Dierenpark.

Zondag 20 augustus 2017 - Plantage Willem III en de Remmerdense heide

Vandaag fietsen we over het 'Amerongs fietspad' door de prachtige Prattenburgse bossen naar Elst. Het is soms wat klimmen en dalen, maar voor ons betekent dat niets, want we rijden 'elektrisch'. Als we vanaf Amerongen langs de N225 fietsen, passeren we nét vóór Elst een ecoduct, dat Plantage Willem III verbindt met de uiterwaarden van de Nederrijn. Plantage Willem III is een glooiend gebied bij Elst op de zuidwestflank van de Utrechtse Heuvelrug. De grote open ruimte grenst aan de Remmerdense heide. De vlakte loopt in noordelijke richting op en wordt aan de noordzijde begrensd door dichte bebossing. In 2008 werd het ecoduct Plantage Willem III onder de N225 aangelegd. Allerlei dieren, maar ook de grazende runderen en paarden van de Plantage Willem III kunnen de doorgang gebruiken om de uiterwaarden te bereiken. Dieren hebben een natuurlijke trek van hun beschutte leefgebieden naar het water, maar worden daarin belemmerd door wegen en andere versperringen. Die gaan dwars door wat wij nu 'ecologische verbindingszônes' noemen. Gelukkig zien we de laatste jaren steeds vaker dat deze zônes worden hersteld door de aanleg van ecoducten. Vaak over een weg, maar ook er onderdoor. Het laatste deel van de fietstocht gaat over de Defensieweg. Die naam houdt misschien verband met het destijds nabij gelegen terrein van de Koninklijke Luchtmacht.

foto's linksboven: Plantage Willem III en Remmerdense Heide; rechtsboven: ecoduct; linksonder: uiterwaarden van de Nederrijn; rechtsonder: Defensieweg

Zondag 24 september 2017 - Rhenen en Elst

Het is heerlijk fietsweer en opnieuw rijden we langs het Valleikanaal naar Rhenen. Onderaan de Grebbeberg steken we de N225 over en rijden onderlangs de 'Greb', waarna je aan het eind weer omhoog kunt, richting station. Maar in plaats daarvan rijden we- voor het eerst- over het fietspad parallel aan de Nederrijn, tot waar deze uitkomt bij het restaurant 'Moeke Rhenen', voorheen 'Tante Loes' geheten. Aan onze linkerhand zien we de Nederrijn en rechts hebben we zicht op de stad Rhenen, met de dominante Cunerakerk, waarvan de toren onlangs is gerestaureerd. Bij Moeke eindigt het fietspad en we vervolgen onze tocht via het fietspad langs de N225 naar Elst, waarna we weer rechtsaf slaan naar Veenendaal. Halverwege tussen Rhenen en Elst zien we bovenaan de heuvel van het glooiende terrein het prachtige witte landhuis 'De Tangh'. Dit huis ziet er oud uit, maar werd pas in 1927 gebouwd. Huisarts William Waller kocht in 1921 een stuk grond van 16,5 ha om er een landhuis te laten bouwen. In eerste instantie zette hij er een hut neer, tot hij in 1927, na zelf een ontwerp te hebben gemaakt van een huis in Kaapse stijl, opdracht geeft aan architect J.B. v.d. Haar om het huis te bouwen. In 2008 waren we in Stellenbosch, Zuid-Afrika, waar we huizen hebben gezien in, wat men daar noemde, Kaaps-Hollandse architectuur. Het lijkt heel veel op elkaar.

foto's bovenste rij links: het fietspad met de Cuneratoren in de verte; rechts: de Rijnbrug in de verte; middelste rij links en rechts: mooie plaatjes van de Cunerakerk; onderste rij links: landhuis 'De Tangh'; rechts: we naderen Elst.

Zaterdag 27 januari 2018 - Helene Kröller-Müller & Bart van der Leck

In het internationale themajaar Mondriaan tot Dutch Design, ter gelegenheid van de 100ste verjaardag van De Stijl, toont het museum in het Nationale park De Hoge Veluwe 'De mecenas en de 'verversbaas'. Helene Kröller-Müller en Bart van der Leck. De expositie loopt nog tot 2 april. Het Kröller-Müller is met topwerken van onder anderen Piet Mondriaan, Theo van Doesburg, Bart van der Leck en Gerrit Rietveld een van de schatkamers van De Stijl. De basis hiervoor werd gelegd door Helene Kröller-Müller. Met Van der Leck sloot zij zelfs voor meerdere jaren een overeenkomst die haar recht gaf op eerste koop van zijn werk. Dit leidde tot een imposante verzameling Van der Lecks: 42 schilderijen en zo’n 400 tekeningen. Tussen 1912 en 1918 krijgt Van der Leck een jaarlijkse toelage van Helene Kröller-Müller, op voorspraak van haar adviseur Hendrik Bremmer. Zo wordt ze Van der Lecks mecenas. In 1914 treedt de kunstenaar in dienst van de firma Wm H. Müller & Co, waar Anton Kröller dan directeur is. Van der Leck maakt een groot glas-in-loodraam voor het hoofdkantoor van de firma in Den Haag, affiches voor de Batavierlijn, mozaïeken voor het kantoor in Londen en kleurontwerpen voor interieurs van de woonhuizen, waaronder het jachthuis Sint Hubertus. (tekst: website museum Kröller-Müller)

Het museum is gelegen in een mooie parkachtige omgeving. Buiten is een interessante beeldentuin, en binnen worden wereldberoemde schilderijen geëxposeerd, o.a. van Van Gogh. We zijn blij met onze museumjaarkaart en de jaarkaart die toegang geeft tot het park.

(foto's linksboven: glas in loodraam voor de Fa. Müller & Co; rechtsboven: affiche Batavier-lijn 1916; linksonder: beeldentuin; rechtsonder: Van Goch brug in Arles)

Dinsdag 3 april 2018 – Blokzijl

Omdat we wat tijd overhadden op onze rit van Heerenveen naar Zwartsluis, maakten we een omweg via Blokzijl in Overijssel. We waren daar al vaker geweest, maar dan in de zomerperiode. We kamen toen met een salonboot aan in de haven, middenin het levendige eeuwenoude stadje. Nu, buiten het seizoen, was het er nog heel stil zonder toeristen. Rond 1600 kreeg Blokzijl van prins Maurits allerlei privileges, zoals het benoemen jaarlijks op 1 januari van drie eigen gedeputeerden, later burgemeester genoemd. In Blokzijl ligt een oude zeesluis die al in de 16e eeuw de monding vormde van de Steenwijker Aa. Vooral de turf, die in het achterland gewonnen werd, zorgde voor veel bedrijvigheid. Johan de Ligny, Graaf van Aremberg, Stadhouder van Friesland, Groningen, Drenthe en Overijssel, mag genoemd worden als grote stimulator van deze omgeving. Hij liet de toegangsvaarten verbeteren en een havenkom aanleggen ten behoeve van de handel. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de plaats door Diederick van Sonoy in 1581 versterkt, om zo aan de oostzijde van de Zuiderzee een steunpunt voor de Staatse vloot en een uitvalsbasis voor de troepen tegen de Spanjaarden te krijgen. De naam Blokzijl, ofwel versterkte sluis, is toen ontstaan. Blokzijl was een lange tijd onder Spaans bewind en in die tijd ging het Blokzijl voor de wind. De plaats lag aan een kanaal dat toegang gaf aan de Zuiderzee en was een belangrijk handelspunt. Blokzijl verkreeg in 1672 stadsrechten van Prins Willem III. In 1674 protesteerde de drost van Vollenhove. De Staten van Overijssel weigerden toen om de rechten te bevestigen. In 1675 werden de stadsrechten weer ingetrokken en viel Blokzijl weer onder het schoutambt Vollenhove. (Bron: Wikipedia)